MY POEM...

,, Poczułam własne serce i za pierwszym twym słowem osądziłam, że jestem zgubiona. Spostrzegłam skrępowanie w twoim zachowaniu, pochwalałam ten respekt i jeszcze bardziej cię za to kochałam; (...) To własnie było moją winą i reszta była już tylko nieuchronnym skutkiem; (...) Wpadłam w jakąś rozpacz, wolałam wtedy, abyś nie żył, niż żebyś do mnie nie należał. "Jean Jacques Rousseau
This is my favourite poem. It is a quote of an intelligent man called Jean Jacques Rousseau. I think that this poem is very good because it tells about love - big, indestructible, beautiful love - till the end of your life. The woman who is talking in this poem, is deeply in love. At the same time she loves this man and hates him. And we can see that he has fallen in love with her, too. They don't want that, but it happened without their agreement. I'm in love now, so for me it is very beautiful and tragic. I'm romantic and I always cry when i read this.